“Je geeft het veel meer aandacht dan het verdient”
Zeg je als ik je vertel over mijn angst voor afwijzing
Ik zou niet beter weten dan bang te worden
Want sinds ik je ken hebben we een geweldige band
“Weet je, betonnen gebouwen worden ook oud”
Zeg je als ik dromend naar boven kijk
Ik weet beter dan ons beide er bij te betrekken
Maar ik kan niet slapen als je weg bent
Deze fase van naïefheid vind ik comfortabel
En hiervoor heb ik nooit gesproken
Je zegt dat je m’n afwezigheid nu snapt
En waarom ik nooit grappen maak
En we zijn al gewend dat je zegt
“Wat maakt een dag meer nog uit?”
RE.SPECT. _O_
Ik heb het gehaald. Ik ben geslaagd, voor VWO. En niet zo’n beetje ook.
Engels: 8
Letterkunde: 7
Nederlands: 7
CKV2/3: 6
Duits: 7
Frans: 6
Geschiedenis: 6
Wiskunde A1: 6
Aardrijkskunde: 6
–
ANW: 7
Geschiedenis 1: 7
KCV: 6
LO: Voldoende
Maatschappijleer 1: 6
Biologie 1: 6
Geen onvoldoendes. Géén onvoldoendes. Wie had dat ooit gedacht? Ik niet. Zeker niet na vorig jaar.
Ik heb ook ontzettend veel zin in 2 juli, want dan is de diplomauitreiking. Míjn diplomauitreiking. Eindelijk. Na 7 jaar.
And you want three wishes
One to fly the heavens
One to swim like fishes
And then one you’re saving for a rainy day
If your lover ever takes her love away
The Pierces, Three Wishes
**
Als ik drie wensen had, wat zou ik wensen?
Ik zou wereldvrede kunnen wensen, maar hoe verleidelijk dat ook klinkt, ik ben geen Miss World.
Ik zou kunnen wensen om een talent om in uit te blinken, maar weet je waar ik achter ben gekomen? Je hoeft helemaal geen talent te hebben om het naar je zin te hebben in je leven. Je hoeft niet uit te blinken in iets om opgemerkt te worden, echte vrienden willen je ook wel hebben zonder speciaal talent. Zonder gave kom je ook wel ergens. En misschien heb ik wél een talent, maar ben ik er gewoon nog niet achter. Boeiend. Ik heb (het grootste gedeelte van) m’n leven nog voor me om dat talent te ontdekken, en het maakt me niets uit als ik er pas achter kom als ik aan het eind van m’n leven ben, ik heb al die jaren (want ik hoop dat het er nog wel een aantal zijn) gedaan waar ik in geloofde, wat ik wilde, ik ben hopefully geworden wie ik worden wilde toen ik jong was. Of niet, dat maakt niet uit. Ik heb in ieder geval geleefd.
Ik zou kunnen wensen om de liefde van m’n leven, maar die komt vanzelf wel op mijn pad. Waarschijnlijk voorlopig nog niet, gelukkig, want ik wil nog geen levenslange commitment hoeven maken aan één persoon. Daar heb ik helemaal geen zin in, ik wil nog veel te veel van de wereld zien en beleven en meemaken en verschillende culturen opslurpen als een vers koekje in de thee. Ik moet nog van mijn studententijd gaan genieten, daarna op zoek naar een baan en nog veel meer volwassen dingen doen, maar nu is het enige wat ik wil nog even kind zijn, zonder al die verplichtingen en regels. Het liefst wil ik nog elke dag buiten spelen als de zon schijnt en in de plassen stampen als het regent terwijl ik doorweekt raak. Volwassen word ik uiteindelijk vanzelf wel, van buiten in ieder geval.
Ik zou kunnen wensen dat de verstandhouding (want ik kan het geen ‘relatie’ noemen) tussen mijn broer en mij beter wordt, maar daar heb ik geen behoefte aan. Over een tijd is hij het huis uit – anders ik wel – en ondertussen hou ik het op deze manier wel uit. Gewoon ouderwets schreeuwen, geslagen worden, elkaar in the back stabben, you know, the usual stuff. Nee.
Ik zou wensen om geluk, vriendschap en om oneindige rijkdom, in every sense of the word.
I promised myself
that every time I think of you,
I’d draw a butterfly on my wall.
But now there’s no more room and the butterflies keep coming.
I wanna play hide and seek, give you my clothes, tell you i love your shoes, sit on the steps while you take a bath.
Massage your neck and kiss your face, and hold your hand and go for a walk.
Not mind when you eat my food, and meet you at Rudy’s and talk about the day, talk about your day, and laugh at your paranoia.
I give you tapes you don’t listen to, watch great films, watch terrible films, and tell you about the tvprogram I saw the night before, and not laugh at your jokes.
I want you in the morning, but let you sleep in for a while, tell you how much I love your eyes, your lips, your neck, your tits, your ass.
I’ll sit on the steps smoking until your neighbours come home, I’ll sit on the steps smoking until you come home, and worry when you’re late, and be amazed when you’re early.
I’ll give you sunflowers, and go to your party and dance, be sorry when I’m wrong, and happy when you forgive me, look at your photo’s, wish I’d known you forever, hearing your voice in my ear, feel your skin on my skin, and get scared when you’re angry.
I tell you you’re gorgeous, and hug you when you’re anxious, and hold you when you hurt, and want you when I smell you, offend you when I touch you and whimper when I’m next to you, whimper when I’m not, dribble on your breast, smother you in the night, and get cold when you take the blanket, and hot when you don’t, melt when you smile, dissolve when you laugh.
But not understand when you think I’m rejecting you, when I’m not rejecting you and wonder how you could think I could ever reject you, and wonder who you are, but I accept you anyway.
And tell you about the tree angel and the enchanted forrest boy, who flew across the ocean because he loved you.
I buy you presents you don’t want and take them away again, and ask you to marry me and you say no, again, but keep on asking because, though, you think I don’t mean it, but I always have, from the first time I asked you.
I wander the city, thinking, it’s empty without you, but I want what you want and think I’m losing myself, but, but, but, I’ll tell you the worst of me and try to give you the best of me, because you don’t deserve any less.
Answer your questions when I’d rather not, and tell you the truth when I really don’t want to, and try to be honest, because I know you prefer it, and think it’s all over, but hang on for just ten more minutes, before you throw me out of your life, forget who I am and let me try and get closer to you.
And somehow, somehow, somehow communicate some of the overwhelming, undying, overpowering, unconditional, all-emcompessing, heartenriching, mindexpanding, ongoing, neverending love I have for you.
How come we don’t always know when love begins
but we always know when it ends?
Ik heb vandaag
een moord gepleegd,
ik sloeg hem dood.
Hij viel neer
tegen de grond,
stil en onbewogen.
Alleen, ik voel
me niet zo schuldig
want muggen mogen gaan.
2 AM and she calls me ’cause I’m still awake
Anna Nalick, Breathe (2AM)
**
Sinds een week kan niet meer goed slapen, hoe vroeg of laat ik ook naar bed ga. Zelfs als ik mezelf wakker hou tot ik bijna op m’n stoel in slaap val, ben ik niet meer moe zodra ik in bed lig. Ik lig met m’n ogen open te staren naar de muur, het plafond, m’n kast, m’n bureau, de rechthoekige lichtbundel – afkomstig van onze nieuwe, gigantische tv – bij het raampje boven m’n deur, ik luister muziek, ik luister AVRO-radio (Ik bedoel, hállo, dan moet je wel erg desperate zijn..) over WOII, ik probeer mijn lichaam in slaap te hypnotiseren (Dan gaan mijn gedachten zo: Slapende tenen, slapende tenen, slapende voeten, slapende voeten, slapende enkels, slapende enkels.. en zo hoger – geloof het of niet, maar je ontspant er ontzettend van), ik heb zelfs schapen geteld (Soms witte, soms zwarte, soms om en om en gisteren zat er een zwartwit gestreepte bij), ik probeerde aan niets te denken (Heb je dat ooit geprobeerd? Dat is moeilijk), maar ik kan maar niet slapen.
Op een gegeven moment, rond 03.00/03.30, val ik gewoon uit pure vermoeidheid in slaap, en dan word ik ook niet meer wakker tot 12 uur. Behalve als m’n moeder langs komt maken om 10 uur, dan ben ik eventjes 5 minuten wakker.
Ja, ik ga het ook maar eens proberen. Follow me on Twitter. ^^
