titelloos.

Soms kijk je wel eens uit het raam, waar de regendruppels zachtjes tegenaan tikken. Door de waas van langzaam stromende waterstraaltjes heen, zie je mensen over de stoep lopen. Stuk voor stuk hebben ze een neutrale uitdrukking op hun gezicht. Je vraagt je af wat ze denken, wat ze eerder die dag gedaan hebben, wat hun naam is. Misschien verzin je een heel leven, vol met problemen en oplossingen. Je verzint een hele familie, een hele identiteit, alleen voor een simpele voorbijganger.

Je voelt de stralen van de zon op je gezicht vallen en een lach vormt zich om je mond. De zon breekt steeds verder door, terwijl het door blijft regenen. Je kijkt naar de lucht en boven de bomen zie je lichtjes een regenboog. De voorzichtige kleuren lopen vloeiend in elkaar over en vormen samen een perfecte boog. Beide eindes zijn zichtbaar en je vraagt je af aan welke kant de kabouters de pot goud achtergelaten hebben.

De regendruppels houden op met vallen en het raam droogt steeds verder op. Het aanzicht vanuit het raam is speciaal voor je. De regen heeft de wereld daarbuiten verdronken en de zon doet een sterke poging het op te laten drogen. Langzaamaan nemen de zonnestralen de wereld weer over, komt er een glimlach op het gezicht van een voorbijganger. De wereld glimt van het gevallen vocht, terwijl je schuilde in de armen van de warmte.