Spanje.

Het is zo vreemd om weer terug thuis te zijn.

Niet meer constant de meiden om me heen, niet meer zon zee strand uitgaan, niet meer midden in de woonkamer slapen, niet meer om 5 uur ’s middags ontbijten, niet meer om half 6 thuis komen van uitgaan, niet meer écht los gaan.
Niet meer Waikiki, the original litre house. Niet meer Tropicana, met de vieze Spanjaarden. Niet meer QK, met de fluoriserend roze armbandjes en de smerige Spanjaarden die zomaar achter je gaan dansen om vervolgens door een van de 6 Alphenaren die we in Spanje hebben ontmoet te worden weggesleept uit bescherming voor jou.
Niet meer dubbel liggen om de meest domme opmerkingen van aangeschoten mensen, niet meer dubbel liggen om de meeste domme opmerkingen van nuchtere mensen, niet meer bierraces verliezen van een dronken Maarten terwijl je zelf maar 1 biertje op hebt, niet meer kijken hoe 5 jongens bezwijken van de Absint, niet meer liters naar achter werken in Waikiki, niet meer Safari-cola, niet meer Passoa-cola, niet meer Red vodka-energiedrink, niet meer walgen van de Rum-cola’s, niet meer 2 biertjes krijgen voor €2,50 waar anderen €3,00 kwijt waren aan 1 biertje.
Niet meer Bartho’s statement geen alcoholist te zijn, “Ik ben geen alcoholist, ik drink alleen op maandag en donderdag. Oh, en op dinsdag en op woensdag ook want dan is training. En natuurlijk in het weekend ook, met uitgaan.” Niet meer de typische Joost opmerkingen, “Voor jou wel” – van Joost of niet. Niet meer de geniale opmerking van Tom, “Ach, dan sturen we per ongeluk het linkje van het fotoalbum door naar Tanja. Oeps.” Niet meer Rick en zijn eeuwige discussie, “Waarom dat nou weer?” Niet meer Maarten wijsmaken dat er een stuk of 5 bierraces waren en dat ik er een had gewonnen, “Hè? Ik kan het me echt niet meer herinneren. Echt?” Niet meer Frank die je laat happen, “We moeten nog vet ver lopen, minstens een uur.” Niet meer Nicole laten stikken van het lachen, “Nicole! Kijk rechts! Bomen!” Niet meer Jitske die op random mensen afstapt, “Hé, jullie zien er wel uit als Nederlanders.” Niet meer ’s avonds laat of eigenlijk ’s ochtends heel vroeg de dag en nacht doorpraten met Annika, “HihihihihihiHAHAHAHAHA.”
Niet meer “We make sense!” Niet meer “Mind your step.” Niet meer “Hola! Que tal? Muy bien, y tu? Miamo Joost. Gracais. Adios!”

Niet meer Santa Susanna.

Wel mijn eigen bed. ^^ <3