sprookje.

Zou het niet makkelijk zijn, als het leven een sprookje was?

Hoewel er dan talloze tegenslagen je pad kruisen, je af en toe je ogen goed moet openen om je doel te kunnen blijven zien, je op sommige momenten even door de zure appel heen moet bijten, je soms van saaiheid in slaap valt, je draken van mensen moet verslaan en je tot overmaat van ramp ook je schoenen verliest, er is altijd een happy ending.

Zou het niet fijn zijn, als het leven een musical was?

Al sta je bij de bushalte, al kijk je televisie, al zit je op school, al ben je aan het eten, al sta je in de rij bij de supermarkt, al lees je een boek, al lig je in de zon, je kan altijd in een lied uitbarsten, zonder dat iemand je raar aankijkt, want in een musical kan iedereen mooi zingen op het moment dat ze het willen.

Zou het niet fijn zijn, als het leven een rewind-knop had?

Je zou op elk moment dat je niet aanstaat, elke keer dat je struikelt voor zíjn/háár ogen, elke keer dat je rok opwaait en public, elke keer dat je vergeet dat je je shirt binnenstebuiten aan hebt getrokken, elke keer dat je kapper je haar heeft verkloot, elke keer dat je net de verkeerde woorden tegen de verkeerde persoon zei, gewoon op het knopje drukken en je leven een stukje terugspoelen om het opnieuw te proberen.

Zou het niet fijn zijn, als je kon denken over dingen die het leven zou kunnen zijn, en er achter komt dat je al die dingen niet nodig hebt, omdat je leven geen wijzigingen nodig heeft?