Soms voel ik me net een puzzel, zo eentje die in elkaar gelegd is en compleet is. Van een afstand.
Hoe dichter je bij me komt, hoe duidelijker wordt dat er – ergens in de rechterbovenhoek – een stukje ontbreekt.

Dat stukje is liefde.

De stukjes voor vrienden en familie zijn wel aanwezig, maar dat ene stukje, daar zit een gat. En ik weet wel dat dat stukje ooit gevuld gaat worden (al zullen er eerst een paar schijnbewegingen komen) en dan ben ik compleet.

Maar voor nu, een bijna complete puzzel geeft de afbeelding ook heel goed weer.

You whispered a secret in the wind and thought it would be kept.

Het was zondagavond 12 juli 18.45 uur toen ik met mijn ouders richting Alphen aan den Rijn vertrok om Elin op te halen. Daar aangekomen was het 19.20 en gingen we niet richting Utrecht, maar weer naar mijn huis, want ik was mijn brood vergeten. Na een lange autorit waren we om 20.40 eindelijk bij Neko en Karlijn in Utrecht, waar we 4 films keken om wakker te blijven.

Maandagochtend 13 juli om 00.30 paradeerden 4 meiden naar Utrecht Centraal en stapten om iets na 01.00 op de trein richting Schiphol, maar helaas moesten we vanaf Amsterdam Centraal verder reizen met de bus (waar Karlijn en ik voor een stel buitenlandssprekende mannen zaten, niet heel erg prettig) naar Schiphol, waar we Natascha en Linda vonden. Op naar de incheckbalie! ^^
Na langdurig proberen wakker te blijven, mochten we om 04.00 eindelijk boarden. _O_ Na een spannende liftoff vlogen we over onbekende landschappen en bergen (we waren overduidelijk niet meer boven Nederland) en we zagen de zon opkomen en ons verblinden.
Om 08.00 Bulgaarse tijd landden we op Bourgas, waar Karlijn en Elin bijna 5 minuten in de rij voor de enige dameswc op het hele vliegveld moesten staan. Na een busrit van bijna een uur, gevuld met heel erg flauwe grappen en nutteloze opmerkingen van yours truly als poging wakker te blijven, zagen we eindelijk Poseidon opdoemen.
Om 10.30 ploften we op de tweepersoonsbedden en om 13.00 werden we opgefrist wakker – 2,5 uur slapen in 36 uur is niet heel erg veel, maar op dat moment waren we al blij een bed te zien.
Voor we naar de supermarkt gingen, moesten we eerst op zoek naar een pinautomaat. Na half Sunny Beach afgelopen te zijn, zei de meneer van Steak House Marvel dat er eentje in het Majestic zit, tegenover Poseidon dus. Op ooghoogte vanaf ons balkon. Humor. Om 14.45 hadden we 153 leva aan boodschappen een plekje gegeven in kamer 216. Tussen 15.00 en 17.00 gingen we afwisselend zelfontplooien op het balkon en douchen in chloorwater.
Om 18.45 vertrokken we naar Steak House Marvel aan de overkant, want dat zag er vanmiddag erg gezellig uit. De taximensen bij de ingang van Poseidon boden ons graag een lift aan, maar die 100 meter kunnen we heel goed zelf lopen. Na het eten even snel een vestje gehaald en op naar het strand.. en de blauwe kwallen! Heel mooi, maar daar willen we liever niet tussen zwemmen. Nesebar is mooi in de avond. Terug liepen we via de boulevard en haalden we een ijsje (behalve ik, ik keeg de hoorntjes).
Om 21.30 gingen we nog even op het balkon zitten, maar na een uur ging de meerderheid uitgeput slapen. Linda en ik hadden nog energie over en ploften om 00.05, na actief dansen en heel veel lachen, ook in bed.

Op dinsdag 14 juli ging om 08.30 de wekker, want een uur later begon de informatiebijeenkomst in hotel Majestic, aan de overkant. We besloten om voor vrijdag de Bulgarije-Anders-Tour te reserveren – CULTUUR!
Na het ontbijt en het omkleden vertrokken we om 12.15 richting het strand. Daar namen we vrolijk plaats op de ligbedden onder de parasollen, totdat er een mannetje naar ons toekwam met de mededeling dat de bedden en de parasollen 7 leva per stuk zijn. Wij gaan wel op het zand liggen.
Om 15.00 verhuisden we toch maar naar het zwembad bij Poseidon. Daar waren tenminste geen kwallen. Karlijn en Linda gingen eerder terug naar het appartement, maar niet veel later volgde de rest ook. Elin liet Linda’s bikini over de rand van het balkon vallen en vertrok met Natascha richting receptie – HELP! o.o Gelukkig viel het allemaal nog wel mee, want achter hen stond iemand met een afgebroken douchekop in zijn hand.
Rond 18.00 gingen Natascha en Linda boodschappen doen en Elin en Karlijn gingen op zoek naar een bushalte richting Nesebar.
Om 19.00 waren de noodles klaar om opgegeten te worden – Nom. ^^ Na de afwas was het om 21.45 weer tijd voor zelfontplooiing. \o/ Neko en ik Wreck This Journal’den, Karlijn tekende iedereen na, Linda danste in haar stoel, Natascha en Elin zaten met een schrijfblok op schoot en allemaal blèrden we mee met de muziek.
Rond 23.00 gingen Karlijn en Linda een rondje om, wat stiekem toch een heel grote ronde werd. Toen zij terug waren ging iedereen langzaam richting bed en Elin en Natascha sliepen op het balkon.

Woensdag 15 juli worden we zomaar vroeg wakker, om 11.00 liggen we al in het zwembad, waar we tot ongeveer 14.30 blijven. We gingen nog even op het balkon zitten, maar verplaatsten later naar de bedden, Elin sliep zelf anderhalf uur.
Om 20.00 zaten we in Steak House Poseidon te wachten op onze erg enthousiaste ober. Rond 20.40 zijn we klaar voor het toetje, dus wachten we tot hij onze borden weg komt halen – een uur later hebben we onze toetjes en om het goed te maken kregen we allemaal een shotje en nog 10 procent korting op de rekening. Toppeh!
Omdat het toch wel vervelend is, met maar één sleutel per kamer, gaan Linda en Natascha naar de receptie om extra sleutels te vragen, die ze heel makkelijk mee kregen.
Rond 23.00 vertrokken we naar de cocktailbar Bikini Beach, waar het happy hour was – YEAH. 8D Om ongeveer 00.30 waren we terug bij Poseidon, maar Karlijn en Linda gingen nog uit en om 01.30 lag de rest in bed.

Donderdag 16 juli – Nesebar! De wekker ging al om 09.15, terwijl we pas de lokale bus van 11.00 wilden nemen. Nu hadden we in ieder geval genoeg tijd om te douchen.
Rond 10.45 waren we bij de bushalte en kwamen we erachter dat je de Bulgaarse variant van Nesebar uitspreekt als Heceblup. Vanaf toen werd Nesebar geen Nesebar meer genoemd, maar Heceblup! Rond 11.20 verlieten we de bus, die maar 1 lev p.p. kostte (zo’n 60 cent in euro’s), de hitte van Heceblup in. Allemaal oude huisjes met houten daken en kleine souvenirwinkeltjes met allemaal hetzelfde assortiment. We lunchten in restaurant Enema, met megamooi uitzicht over de Zwarte Zee. <3
Maar rond 14.00 werden we de hitte een beetje zat en zochten we de weg terug naar de bushalte, waar zo’n 100 mensen in dezelfde bus probeerden te komen – en dat was warm. In Bulgarije kennen ze vast geen airco.
Om 14.45 lagen we alweer in het zwembad van Poseidon, waar Elin en Karlijn door twee buitenlands ogende jongens om een vuurtje gevraagd werden. Nee, we roken niet.
Rond 18.00 waren we het zwemmen zat, en toevallig zaten Elin, Linda en ik samen in de lift met de twee jongens plus nog een derde. Zij zaten in kamer 116, waar Elin en Natascha eerder die week al geweest waren voor Linda’s bikini – Toeval!
Om 19.15 begint het steeds harder te waaien en langzaamaan begint het te stormen en onweren. <3 Na het onweer gaat Neko pannekoeken maken en moeten we vanwege de regen binnen eten. Die avond hielden we een verkleedpartijtje en gingen we (niet uit, zoals onze Israelische onderburen wel wilden) vroeg naar bed, want morgen moesten we weer vroeg wakker worden.

Vrijdag 17 juli was de Bulgarije-Anders-Tour. Om 08.00 kwamen we erachter dat we het betaalbewijs niet mee hadden, dus renden Elin en Natascha snel terug naar de kamers. Net op tijd waren ze terug – we mochten toch mee. Na een tijd in de bus gezeten (en geslapen en geluisterd naar onze Bulgaarse gids die Duits/Nederlands sprak) te hebben, kwamen we aan in een oud dorpje waar we een hele rondleiding door kregen – CULTUUR. 8D
Na ruim een uur vertrokken we naar een soort boerderijtje waar we een typisch Bulgaarse lunch kregen (ode aan het witbrood, want verder was het helemaal niet lekker) en te zien kregen hoe ze vroeger de was deden met alleen waterkracht – TOPPEH. Dat was niet heel erg boeiend.
Om ongeveer 15.00 zaten we in de stoeltjeslift. Ook ik, met mijn hoogtevrees, waagde me er aan. Het was stiekem wel doodeng (vooral toen Neko haar stang naar voren deed), maar ik weet zeker dat als ik het niet gedaan had, ik er m’n leven lang spijt van gehad zou hebben. Om ongeveer 16.30 zat iedereen weer in de bus en konden we terug naar Sunny Beach.
Om 19.00 zaten we weer bij Steak House Marvel, want daar was het zo tof. Iedereen aan de frietjes. _O_ En omdat Natascha’s advocado niet rijp was, kregen we weer een gratis shotje. 8D Go alcohol.
Rond 20.30 nog even snel het zwembad ingedoken totdat het donker was. Nog eventjes op het balkon gezeten, maar toch weer redelijk vroeg het bed opgezocht.

Zaterdag 18 juli hadden we de wekker om 09.00 gezet, terwijl we eigenlijk helemaal niets gingen doen. Dat was dus ook de reden dat we (behalve Linda en Karlijn) om 09.30 al in het zwembad lagen. Rond 11.30 kwamen Linda en Karlijn ook naar het zwembad en lunchten we met chips. Karlijn en Neko gingen wat eerder terug, naar Linda die met een wespensteek, twee prikken in haar kont en wat pilletjes en zalfjes op bed ligt.
Om 16.30 vertrokken Elin en Neko naar de supermarkt om inkopen te doen voor de pastasalade van die avond. Rond 18.30 kunnen we eindelijk eten, en daarna worden we geroepen door onze Israelische onderburen. “Liendah, Liendah! Wehr are you going tonaaid?” Nou, eigenlijk waren we van plan een strandwandeling te maken en een cocktail te gaan drinken. Daarna werd er afgesproken om om half 12 in de lobby af te spreken, en moesten Linda, Karlijn, Elin en ik nog even snel een speedafwas doen en omkleden binnen een half uur.
Toch waren we om 23.15 al beneden, waar Mankepoot al op ons zat te wachten (maar we durfden pas na 5 minuten naar hem toe te gaan). Hij bleek Yarin te heten en verbazingwekkend goed Engels te spreken. Oh, hij studeert in Washington DC, vandaar. Na ongeveer 10 minuten kwamen de andere jongens aanlopen en gingen we naar hun balkon+uitsteekdriehoek om iets te drinken, wat supergezellig was. Ze vroegen nog eens naar onze namen en wij naar die van hen (uiteindelijk weet ik er nu nog maar 2 van de 7, want ze waren niet bepaald makkelijk te onthouden). Linda konden ze makkelijk onthouden (“Liendah, Liendah!”) en mijn naam ook, want Esther is nou eenmaal een Joodse naam. Het was wel moeilijk hen ervan te overtuigen dat ikzélf niet Joods was, maar alleen m’n naam. We leerden elkaar nog wat Nederlandse en Hebreeuwse woorden (keh is ja en lo is nee) en ze vroegen ons “Is weed really legal in Holland?” en ze riepen dingen als “Red windows!” en “I love Amsterdam!” en we kwamen erachter dat ze bijna allemaal volgend jaar het leger in gaan – Bizar. o.o
Om hun Nederlandse buren geen overlast te bezorgen, gingen we rond 00.45 naar het centrum. Elin, Karlijn, Yarin en ‘John’ namen een taxi (2 minuten) en de rest ging lopend (20 minuten). Ik leerde het Hebreeuws voor “Goedemorgen. Hoe gaat het? Goed! Ik heb honger”, maar ik ben het alweer vergeten. Toen wij eenmaal in het centrum waren, bleken Karlijn en Yarin nog in de club te zijn en Elin en ‘John’ stonden buiten op ons te wachten. Maar Karlijn én Yarin hadden hun telefoon niet bij zich, dus er zat niets anders op dan wachten. Want samen uit, samen thuis – voor ons dan. Vier Israeliërs gingen alvast naar de volgende club en wij bleven met 5 wachten op Yarin en Karlijn. Eindelijk waren ze dan buiten, en eigenlijk wilde iedereen wel weer zo’n beetje naar huis, want het was al bijna 03.00.
Rond 03.30 waren we terug bij Poseidon, waar ieder hun eigen weg ging.
Ik ga hier even niet in detail, maar het was heel gezellig. _O_
Om 04.30 lag ik eindelijk in bed.

Zondagochtend 19 juli, 11.30 was ik wakker. Samen met Elin ging ik ontbijten, toen kwamen de anderen terug van het zwembad en gingen we lunchen bij Marvel.
Vanaf ongeveer 13.15 lagen we weer in het zwembad, tot ongeveer 17.30. Iedereen nam even snel een douche, voor we naar Steak House Friends, langs de boulevard, gingen. Rond 18.15 liepen we terug naar Poseidon en Linda moest een beetje huilen omdat ze niet weg wilde en onze rokken waaiden allemaal tegelijkertijd omhoog – Charming.
Om 20.00 gingen we onze koffers toch echt inpakken en verplaatsten we alle matrassen, kussens en dekens naar het balkon, want de laatste nacht zouden we daar met z’n allen gaan slapen. Linda, Karlijn en Natascha haalden nog snel een suikerspin en Elin, Neko en ikzelf bleven achter op het balkon.
Rond 22.00 gingen Neko en Natascha slapen en de overige vier schreven in de (nu lege) andere kamer een briefje voor onze onderburen, want al die foto’s die zij van ons maakten wilden wij ook wel toegestuurd krijgen.
Eerst hadden Linda en ik het plan om de hele nacht wakker te blijven, maar om 01.15 hielden we het niet meer uit en kropen we toch maar onder de dekens.

Het was maandagochtend 20 juli om 05.00 dat de wekker stond, want we moesten voor 06.45 nog de matrassen opruimen, aankleden, 2 stoelen terugkrijgen onze onderburen die rond 04.45 terugwaren van uitgaan en nog met ons op de foto wilden – TOPPEH, vooral om 05.30. We ruimden de keuken nog op en zochten de laatste spullen bij elkaar.
Vlak voor we weg wilden gaan, kwamen er 3 random gozers onze kamer binnen, op zoek naar een vuurtje. Neko was zo aardig om haar pasgekochte aansteker uit te lenen, maar helaas bleven ze nog even in ons appartement hangen, eentje in z’n boxer – WHY? Oke, als jullie niet weg willen, gaan we zelf wel. We lieten ze achter in het appartement, maar melden het wel even bij de receptie.
We stonden braaf om 06.45 buiten te wachten op de bus, die pas om 07.15 kwam. We stapten snel in en om 08.15 waren we al aan het boarden.
Om 11.05 Nederlandse tijd waren we terug op Schiphol. Het leek echt niet pas een week geleden dat we daar waren. We moesten nog tot 12.00 wachten op onze koffers en 10 minuten later moest ik al afscheid nemen en vijf geweldige meiden achterlaten.
Om ongeveer 13.00 was ik thuis en ik wilde meteen alweer terug.

Lieve Elin, Karlijn, Linda, Natascha en Neko.
Heel erg dankjewel voor een van de tofste (al dan niet dé tofste) week van m’n leven. Ik mis jullie nu al heel erg en ik kan niet wachten op volgend jaar.
Het was gewoon in één woord TOPPEHTIMMEHCHIPPEHZ. <3
Liefs, <3

Ik heb het gehaald. Ik ben geslaagd, voor VWO. En niet zo’n beetje ook.

Engels: 8
Letterkunde: 7
Nederlands: 7
CKV2/3: 6
Duits: 7
Frans: 6
Geschiedenis: 6
Wiskunde A1: 6
Aardrijkskunde: 6
–
ANW: 7
Geschiedenis 1: 7
KCV: 6
LO: Voldoende
Maatschappijleer 1: 6
Biologie 1: 6

Geen onvoldoendes. Géén onvoldoendes. Wie had dat ooit gedacht? Ik niet. Zeker niet na vorig jaar.
Ik heb ook ontzettend veel zin in 2 juli, want dan is de diplomauitreiking. Míjn diplomauitreiking. Eindelijk. Na 7 jaar.

I promised myself
that every time I think of you,
I’d draw a butterfly on my wall.

But now there’s no more room and the butterflies keep coming.

I wanna play hide and seek, give you my clothes, tell you i love your shoes, sit on the steps while you take a bath.
Massage your neck and kiss your face, and hold your hand and go for a walk.
Not mind when you eat my food, and meet you at Rudy’s and talk about the day, talk about your day, and laugh at your paranoia.
I give you tapes you don’t listen to, watch great films, watch terrible films, and tell you about the tvprogram I saw the night before, and not laugh at your jokes.
I want you in the morning, but let you sleep in for a while, tell you how much I love your eyes, your lips, your neck, your tits, your ass.
I’ll sit on the steps smoking until your neighbours come home, I’ll sit on the steps smoking until you come home, and worry when you’re late, and be amazed when you’re early.
I’ll give you sunflowers, and go to your party and dance, be sorry when I’m wrong, and happy when you forgive me, look at your photo’s, wish I’d known you forever, hearing your voice in my ear, feel your skin on my skin, and get scared when you’re angry.
I tell you you’re gorgeous, and hug you when you’re anxious, and hold you when you hurt, and want you when I smell you, offend you when I touch you and whimper when I’m next to you, whimper when I’m not, dribble on your breast, smother you in the night, and get cold when you take the blanket, and hot when you don’t, melt when you smile, dissolve when you laugh.
But not understand when you think I’m rejecting you, when I’m not rejecting you and wonder how you could think I could ever reject you, and wonder who you are, but I accept you anyway.
And tell you about the tree angel and the enchanted forrest boy, who flew across the ocean because he loved you.
I buy you presents you don’t want and take them away again, and ask you to marry me and you say no, again, but keep on asking because, though, you think I don’t mean it, but I always have, from the first time I asked you.
I wander the city, thinking, it’s empty without you, but I want what you want and think I’m losing myself, but, but, but, I’ll tell you the worst of me and try to give you the best of me, because you don’t deserve any less.
Answer your questions when I’d rather not, and tell you the truth when I really don’t want to, and try to be honest, because I know you prefer it, and think it’s all over, but hang on for just ten more minutes, before you throw me out of your life, forget who I am and let me try and get closer to you.
And somehow, somehow, somehow communicate some of the overwhelming, undying, overpowering, unconditional, all-emcompessing, heartenriching, mindexpanding, ongoing, neverending love I have for you.

Click.

2 AM and she calls me ’cause I’m still awake
Anna Nalick, Breathe (2AM)

**

Sinds een week kan niet meer goed slapen, hoe vroeg of laat ik ook naar bed ga. Zelfs als ik mezelf wakker hou tot ik bijna op m’n stoel in slaap val, ben ik niet meer moe zodra ik in bed lig. Ik lig met m’n ogen open te staren naar de muur, het plafond, m’n kast, m’n bureau, de rechthoekige lichtbundel – afkomstig van onze nieuwe, gigantische tv – bij het raampje boven m’n deur, ik luister muziek, ik luister AVRO-radio (Ik bedoel, hállo, dan moet je wel erg desperate zijn..) over WOII, ik probeer mijn lichaam in slaap te hypnotiseren (Dan gaan mijn gedachten zo: Slapende tenen, slapende tenen, slapende voeten, slapende voeten, slapende enkels, slapende enkels.. en zo hoger – geloof het of niet, maar je ontspant er ontzettend van), ik heb zelfs schapen geteld (Soms witte, soms zwarte, soms om en om en gisteren zat er een zwartwit gestreepte bij), ik probeerde aan niets te denken (Heb je dat ooit geprobeerd? Dat is moeilijk), maar ik kan maar niet slapen.

Op een gegeven moment, rond 03.00/03.30, val ik gewoon uit pure vermoeidheid in slaap, en dan word ik ook niet meer wakker tot 12 uur. Behalve als m’n moeder langs komt maken om 10 uur, dan ben ik eventjes 5 minuten wakker.

Vandaag, om iets over half 6, verliet ik mijn huis om een brief te posten. De zon brak door de wolken die door de zachte wind opzij werden geblazen. Ik neuriede een vrolijk deuntje, dat ineens in me op kwam.
Nadat die leuke jongen die voorbij gefietst was, deed ik de brief in de bus en voelde ik de spanning uit m’n lichaam glijden.
Niet omdat ik de brief gepost had, maar omdat ik me goed voelde. Ik voelde me blij, gelukkig (ook al liep ik in m’n winterjas) en ook die ene automobilist zag dat ik straalde, want hij keek me heel vrolijk aan.

Op een of andere manier zie ik een eerdere versie van mij wel in een Jane Austen-esque cottage wonen, rondlopend in een korset met een lange jurk erover heen, m’n haren gekruld en opgestoken. Pratend in oud Engels en oude gebruiken aanhoudend. Zittend in een grote tuin met grasvelden rondom, wachtend op een man – die me off my feet sweep‘t.

Ik hoop dat ik in de 18de eeuw geleefd heb.

Als ik aan lente denk, denk ik aan groene weides met madeliefjes en lammetjes die rondspringen in de stralende zon.

Ik vind het heerlijk als de zon schijnt als ik wakker word, als de temperatuur weer klimt, als ik de deur niet meer open hoef te doen voor de hond naar buiten kan. Als de zomer in aantocht is en ik m’n winterjas niet meer aanhoef. Als overal kleur te zien is, behalve in de lucht, want daar verschijnen enkele kleine schapenwolkjes. In de lente lijken de mensen altijd een beetje vrolijker en positiver. Iedereen is blij dat de winterse kou voorbij is en ze zich kunnen gaan voorbereiden op de zomer.

Ze zeggen wel eens dat de lente het seizoen van vernieuwing is. Een vernieuwing van natuur, vernieuwing van persoonlijkheden, vernieuwing van de wereld. Er komen weer bladeren aan de bomen, de bloemen gaan weer bloeien en het lijkt alsof de wereld met een glimlach uit haar winterslaap ontwaakt.